| تبليغات | X |
 |
 |
|
خشکيده بر دريچهی خورشيد ِ چارتاق
بر تارک ِ سپيدهی اين روز ِ پابهزای، دستان ِ بستهام را آزاد کردم از زنجيرهای خواب. فرياد برکشيدم:
تشخيص ِ نيمشب را از فجر
در چشمهای کوردليتان سويي به جای اگر ماندهست آنقدر،
در آسمان ِ شب
با گوشهای ناشنواييتان
اين طُرفه بشنويد: در نيمپردهی شب آواز ِ آفتاب را!»
پرواز ِ روشناش را. آری!»
نيمي به شادي از دل
فرياد برکشيدند:
«ــ با گوش ِ جان شنيديم آواز ِ روشناش را!»
باری
من با دهان ِ حيرت گفتم:
تزوير ميکنيد؟
از شب هنوز مانده دو دانگي. ور تائبايد و پاک و مسلمان
□
هر گاوگَندچاله دهاني
آتشفشان ِ روشن ِ خشمي شد:
«ــ اين گول بين که روشني ِ آفتاب را از ما دليل ميطلبد.»
توفان ِ خندهها...
با اتکا به ساعت ِ شماطهدار ِ خويش
بيچاره خلق را متقاعد کند
توفان ِ خندهها... من
درد در رگانام
حسرت در استخوانام
چيزی به هم فشرد
تا قطرهيي به تفتهگي ِ خورشيد جوشيد از دو چشمام. از تلخي ِ تمامي ِ درياها در اشک ِ ناتواني ِ خود ساغری زدم. آنان به آفتاب شيفته بودند
زيرا که آفتاب
تنهاترين حقيقت ِشان بود احساس ِ واقعيت ِشان بود. با نور و گرمياش مفهوم ِ بيريای رفاقت بود با تابناکياش مفهوم ِ بيفريب ِ صداقت بود. □
(اي کاش ميتوانستند
از آفتاب ياد بگيرند که بيدريغ باشند در دردها و شادیهاشان
و کاردهای شان را
جز از برای ِ قسمت کردن بيرون نياورند.) □
مفهوم ِ بيدريغ ِ عدالت بود و
آنان به عدل شيفته بودند و اکنون
□
ای کاش ميتوانستم خون ِ رگان ِ خود را
قطره
قطره قطره بگريم تا باورم کنند.
بر شانههای خود بنشانم
اين خلق ِ بيشمار را، گرد ِ حباب ِ خاک بگردانم تا با دو چشم ِ خويش ببينند که خورشيد ِشان کجاست و باورم کنند. ای کاش ميتوانستم! |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 14 مرداد1388ساعت 3:21 قبل از ظهر توسط Abolfazl Salmanzadeh |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
نه دل و دماغ عکاسی کردن دارم و نه وبلاگ به روز کردن... |
|
+ نوشته شده در
شنبه 3 مرداد1388ساعت 11:13 بعد از ظهر توسط Abolfazl Salmanzadeh |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
|
RSS
|